Szlak Nenufarów

 
Pieszo–rowerowy Szlak Nenufarów
Przystanek 1, jezioro Lubie
Jezioro Lubie położone jest w zlewni rzeki Rakownik, w pobliżu Lubrzy. Jego powierzchnia wynosi 34,8 ha, głębokość do 35 m. Jezioro zalicza się do odpływowych, zasilane jest w głównej mierze wodami podziemnymi. Zbiornik od strony północno-wschodniej posiada strome brzegi porośnięte głównie iglastym lasem, z których w okresie opadów następuje wzmożony spływ powierzchniowy.

Wędkarz na jeziorze Lubie

Jezioro znakomicie nadaje się do wędkowania i uprawiania sportów wodnych. Wody obfitują w wiele gatunków ryb, jak sielawa, płoć, leszcz, okoń, lin, szczupak oraz węgorz. Szczególnie atrakcyjne są dogodne do wędkowania niskie brzegi. Nad jeziorem zlokalizowane jest duże osiedle domków letniskowych i ośrodek wypoczynkowy. Jezioro Lubie jest bazą badawczą dla płetwonurków, którzy od wielu lat organizują tu swoje obozy szkoleniowe.
Przystanek 2, most forteczny w Nowej Wiosce
Lubrzański Szlak Fortyfikacji to atrakcja turystyczna naszej gminy. Jednym z obiektów tego szlaku jest unikalny forteczny most rolkowy nr K 705 na Kanale Niesulickim w Nowej Wiosce. Zbudowany został przez Niemców w latach 1936 / 37 jako budowla hydrotechniczna wchodząca w skład systemu fortyfikacji Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego. W tym samym czasie został wykopany kanał nr 706 biegnący do jeziora Goszcza koło Lubrzy i do miejscowości Mostki. W razie zagrożenia specjalny mechanizm umożliwiał przesunięcie, a następnie podniesienie mostu zamykając drogę w kierunku zachodnim. Most broniony był przez znajdujące się w pobliżu dwa betonowe stanowiska ogniowe wyposażone w karabin maszynowy oraz armatę przeciwpancerną.

Forteczny most rolkowy w Nowej Wiosce

Most został wyremontowany w 1998 roku przez Gminę Lubrza i Agencję „PRO Nature”.
Przystanek 3, kościół w Nowej Wiosce
Nowa Wioska jest pięknie położoną wsią nad rzeką Paklicą, pomiędzy jeziorami Lubie i Goszcza w odległości 1 kilometra od Lubrzy.

Drewniany kościół barokowy w Nowej Wiosce

Nad zabudowaniami wsi góruje drewniany kościół zrębowy pod wezwaniem świętej Anny. Powstał w 1670 roku. Został on ufundowany przez cysterskiego opata Achatiusa z Gościkowa. Zewnętrznie oszalowany drewnem, nakryty jest kolebkowym pułapem. Kościół wieńczy barokowa wieża zakończona cebulastym hełmem i latarnią. Wewnątrz kościoła znajduje się ołtarz z 1670 roku oraz barokowy ołtarz główny.
Przed kościołem znajduje się obelisk z orłem poświęcony ofiarom II wojny światowej.
Przystanek 4, jezioro Goszcza
Jezioro Goszcza położone jest na terenie gminy Lubrza. Jego powierzchnia wynosi 61,54 ha, a głębokość do 21 metrów. Przez jezioro przepływa Kanał Rakownik, dopływ rzeki Paklicy. W zlewni bezpośredniej jeziora położone są miejscowości Lubrza i Nowa Wioska. Jezioro Goszcza ma charakter rynnowy, zwraca uwagę urozmaicony charakter brzegów, od niskich, podmokłych, szuwarowych w rejonie Lubrzy do stromych, pokrytych głównie lasem liściastym, ciągnącym się od północy ku zachodowi. Brzegi wody porasta strefa trzcin, pałek wodnych i tataraku. Lustro jeziora przyozdabiają rośliny pływające: rzęsa wodna, okazałe grzybienie białe (tzw. kwiaty nenufaru), grążele żółte i strzałki wodne. Spotykamy też skupiska roślin podwodnych: moczarkę kanadyjską i rogatka. Jezioro obfituje w wiele gatunków ryb.
Spotkać tu można zwierzęta wodne i wodno-lądowe: żaby, ślimaki, traszki, kaczki, perkozy, czaple, żurawie i łabędzie.

Jezioro Goszcza od strony Nowej Wioski

Od strony Lubrzy znajdują się ośrodki wypoczynkowe. W jednym z nich od kilku lat odbywa się popularna impreza plenerowa Noc Nenufarów, która przyciąga tysiące turystów. Kulminacyjnym punktem tej imprezy jest nocne widowisko na wodzie, w którym przypomina się legendę powstania nazwy miejscowości Lubrza.
Jezioro Goszcza jest znakomitym miejscem dla rozwoju turystyki wodnej i wędkarstwa. Specyficzny mikroklimat Lubrzy (jeziora, zróżnicowane obszary leśne) sprzyja kuracjom górnych dróg oddechowych.
Przystanek 5, Panzerwerk 694
Pancerwerk (PzW) to typowy bunkier będący podstawą obrony OWB - Lubrzańskiego Szlaku Fortyfikacji. Budowano go z żelbetonu różnej grubości (grubość ścian sięgała 1,5 metra). Ukryty we wzgórzu i zamaskowany obiekt był prawie niewidoczny dla przeciwnika.
Na skrzyżowaniu dróg z Lubrzy do Borszyna i wsi Bucze znajduje się bardzo duży pancerwerk nr 694. Posiada kilkanaście pomieszczeń i był uzbrojony w ciężką broń maszynową. Jest też w nim garaż na armatkę przeciwpancerną. Krążą opowieści o istnieniu korytarza biegnącego od bunkra pod szosą.
Obiekt przez wiele lat był całkowicie niedostępny, ponieważ po wysadzeniu go został zasypany ziemią. Nawet w źródłowym poracowaniu Miniewicza i Perzyka oznaczony jest jako nieistniejący. Hobbysta z pobliskiego Świebodzina wykupił od gminy działkę, odkopał i wyremontował pancerwerk. Nieistniejącą kopułę pancerną odtworzył z betonu. Obiekt można dziś podziwiać z zewnątrz.
Przystanek 6, śluza forteczna
Do Lubrzańskiego Szlaku Fortyfikacji należy unikalna śluza forteczna nr 709 w Lubrzy. Została ona zbudowana w 1935 roku przez Niemców w ramach systemu hydrotechnicznego wchodzącego w skład Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego. Zadaniem śluzy było spiętrzenie wód jeziora Goszcza oraz kanału strategicznego nr 710. W razie zagrożenia otwarcie śluzy powodowało zalanie obszaru między Lubrzą, a jeziorem Paklicko Wielkie.

Śluza forteczna w Lubrzy

Powstałe rozlewisko o długości około 5 kilometrów miało stanowić przeszkodę dla nacierających od wschodu wojsk i stanowić osłonę dla całej pozycji Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego. Do otwierania wrót śluzy służył specjalnie poruszany ręcznie mechanizm umieszczony w maszynowni. Na przedpolu śluzy znajdowały się zasieki.
Śluza forteczna tworzy ciekawy uskok wodny, który jest atrakcją turystyczną Lubrzy.
Przystanek 6, pomnik czołg
Lubrza dawniej była miastem. Obecnie jest wsią letniskową i siedzibą gminy. Do dziś zachowało się średniowieczne rozplanowanie miasteczka i zwarta budowla mieszkalna. Na rynku, po środku wsi, na kamiennym cokole stoi działo samobieżne, upamiętniające walki z 1945 roku. W tym też miejscu byli pochowani radzieccy żołnierze, którzy polegli w walkach z niemieckim okupantem na terenach zachodniej Polski. Prochy ich zostały później przeniesione na cmentarz wojskowy w Cybince. W latach dziewięćdziesiątych unikatowe, jak się okazało, działo samobieżne SU-76 zostało przetransportowane do Centralnego Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. W miejsce zabytkowego pojazdu ustawiono armatkę ciągnioną kaliber 76, lecz po interwencji mieszkańców na cokole stanął większy obiekt; lekki czołg pływający PT-70.

Pływający czołg PT170 dziwacznie pomalowany

Pomnik -czołg jest charakterystycznym znakiem Lubrzy. Na placu przed czołgiem w 1999 roku wyeksponowano kamień upamiętniający obchody 750 - lecia Lubrzy.
Przystanek 7, kościół w Lubrzy
Początkowe dzieje osady i parafii Lubrza łączą się z opactwem cysterskim w Paradyżu. Do tego bowiem opactwa należała Lubrza w latach 1246-1810. Cystersi otaczali opieką duszpasterską wiernych Lubrzy i okolicznych wiosek. Oni też około 1670 roku wznieśli tu pierwszy kościół. Z nieznanych przyczyn uległ on zniszczeniu. W 1776 roku został wybudowany i poświęcony nowy kościół barokowy pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela. W 1945 roku w czasie działań wojennych kościół został zniszczony, a następnie rozebrany.
Po powrocie Ziemi Świebodzińskiej do macierzy życie religijne skupiło się wokół dawnego zboru protestanckiego, zmienionego na kościół katolicki.

Kościół w Lubrzy

Do września 1946 roku Lubrza należała do parafii Jordanowo. Od 13 września 1946 roku pierwszym proboszczem utworzonej parafii Lubrza został ks. Michał Kubacki, który przez wiele długich lat, aż do śmierci czynił posługę duszpasterską w tutejszym kościele. Lubrzański kościół to piękny, murowany, jednonawowy budynek w stylu neoromańskim z wysmukłą wieżą.
Wewnątrz znajduje się duży ołtarz główny podzielony na trzy części. Przedstawiają one sceny z Pisma świętego. Na chórze znajdują się zabytkowe organy.
Zewnętrzna elewacja kościoła została odnowiona w 2002 roku. Nocny wygląd kościoła jest ubogacony specjalnym oświetleniem. Obok kościoła znajduje się park z różnorodnym drzewostanem.